مسأله 32 : اگر با اعتقاد به اين‌كه مستطيع نيست ، قصد حجّ استحبابى كند و بعد معلوم شود كه مستطيع بوده كفايت از حجّة الإسلام نمىكند مگر در صورتى كه قصد وظيفه فعليّه نموده باشد و اشتباها آن را بر حجّ استحبابى تطبيق كرده باشد . مسأله 33 : اگر شخص زاد و راحله ندارد ولى به او گفته شد كه حجّ به جا آور و نفقه تو و عائله‌ات بر عهده من ، با اطمينان به وفا و عدم رجوع باذل ، چه آن‌كه عين مال يا قيمت آن را به صورت اباحه در اختيار او بگذارد يا به تملّكش درآورد ، حجّ واجب مىشود و اين حجّ را بذلى مىگويند و در آن رجوع به كفايت كه از شرايط وجوب است شرط نيست ، بلى اگر قبول بذل و رفتن به حجّ موجب اخلال در امور زندگى و يا موجب منّت و هتك او شود واجب نيست . مسأله 34 : اگر مالى كه براى حجّ كفايت مىكند را به او ببخشند براى اين‌كه حجّ به جا آورد ، قبول آن واجب نيست ولى اگر قبول كرد ، حجّ بر او واجب مىشود و